Η κυβέρνηση για ακόμη μια φορά έριξε το φως της δημοσιότητας σε ένα από τα προβλήματα. Μετά τους δημόσιους υπαλλήλους ήρθε η σειρά των εξετάσεων, αλλά όχι της παιδείας.
Κατάφερε και πάλι να διχάσει την κοινωνία.
Με το πρόσχημα των πανελλαδικών εξετάσεων, εμφανίστηκε ως η κυβέρνηση
που ενδιαφέρεται για τα νέα παιδιά και τους γονείς που αγωνιούν για το μέλλον τους.
Το υποκριτικό ενδιαφέρον στήριξαν όλα τα παπαγαλάκια και ο
διχασμός δεν άργησε να έρθει.
Αυτό που δεν είπε η κυβέρνηση είναι εάν η Ελλάδα έχει παιδεία
και τι έχει κάνει.
Δεν μίλησε για τους χιλιάδες επιστήμονες που εγκαταλείπουν
τη χώρα, ούτε για τις στρατιές πτυχιούχων ανέργων.
Δυστυχώς όμως η πλειονότητα των πολιτών «τσίμπησε».
Έριξε το ανάθεμα στους καθηγητές. Αλλά και κανείς από την
ΟΛΜΕ, δεν εξήγησε επαρκώς τι συμβαίνει.
Πάνω από 40 χρόνια, οι κυβερνήσεις προωθούν τις όποιες αλλαγές,
κατά τη διάρκεια των εξετάσεων για να μπορούν να εκβιάσουν.
Ας μην ξεχνάμε ότι οι γονείς, μπορεί να είναι άνεργοι, εκπαιδευτικοί,
δημόσιοι υπάλληλοι, φαρμακοποιοί, εργαζόμενοι στα ΜΜΜ κ.λ.π.
Παρ’ όλ’ αυτά, η κυβέρνηση αντιμετωπίζοντας ένα – ένα τα μέτωπα
καταφέρνει να διχάζει την κοινωνία.
Με γνώμονα ότι το κάθε υποσύνολο δεν συμπαραστέκεται στο άλλο,
περνά ό,τι θέλει με την ανοχή όσων δεν θίγονται από μια συγκεκριμένη αντιπαράθεση
της κυβέρνησης με κάποια κοινωνική ομάδα.
Χάρηκα ιδιαίτερα όταν πληροφορήθηκα ότι στην συγκέντρωση των
καθηγητών, συμμετείχαν δάσκαλοι, δημοτικοί υπάλληλοι και εργαζόμενοι στα ΜΜΜ.
Σκέφτηκα ότι μπαίνουμε σε νέα πορεία.
Δυστυχώς όμως δεν φαίνεται να υπάρχει συνέχεια.
Το ίδιο συνέβη και με τους δημόσιους υπαλλήλους.
Έριξαν το φως στους επίορκους για να προωθήσουν απολύσεις.
Δεν απάντησε όμως κανείς, τι έκαναν με τη γραφειοκρατία. Ούτε
πόσο καλύτερη έκαναν τη δημόσια διοίκηση.
Παραμένει τριτοκοσμική, αλλά η κυβέρνηση κατάφερε να περιορίσει
την αντιπαράθεση εκεί που νόμιζε ότι την εξυπηρετούσε.
Εκ παραλλήλου, έστρεψε τους ιδιωτικούς υπαλλήλους εναντίον
των δημοσίων και άφησε τους διαξιφισμούς τους να φέρουν καρπούς.
Η κυβέρνηση ακολούθησε την ίδια τακτική με τους εργαζόμενους
στα ΜΜΜ ρίχνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τους πολίτες που μετακινούνται με αυτά.
Τα παραπάνω παραδείγματα – και όσα δεν ανέφερα (φαρμακοποιοί,
γιατροί, δημοτικοί υπάλληλοι κ.α.) – θα πρέπει να γίνουν πάθημα που θα μας οδηγήσει
σε διαφορετική αντιμετώπιση των πραγμάτων.
Θα είχε για παράδειγμα ενδιαφέρον, να δούμε πως θα αντιδράσει
η κυβέρνηση εάν σε μια απεργιακή κινητοποίηση των εργαζόμενων στα ΜΜΜ στο μέλλον,
θα ήταν στο πλευρό τους και οι οδηγοί ταξί οι οποίοι θα προτιμήσουν να χάσουν
το μεγαλύτερο για εκείνη την ημέρα μεροκάματο.
Προσοχή, ψυχραιμία και συλλογική δράση. Ας μην «τσιμπάμε» ως
κοινωνία στα κυβερνητικά κόλπα.
Μας κάνει ό,τι ο λύκος στα πρόβατα. Το λιοντάρι στο θήραμα. Ξεκόβει
την κάθε κοινωνική ομάδα από το σύνολο και μας επιτίθεται.
Είναι στο χέρι μας, να μην το επιτρέψουμε άλλο.
Αύριο θα είσαι εσύ, εσύ κι εσύ…
