Την ιστορία μου την διηγήθηκε ένας γνωστός μου, παρακαλώντας με να την γράψω και να την δημοσιοποιήσω, διατηρώντας όμως την
ανωνυμία του, γιατί δεν θέλει να φανεί πόσο καλός άνθρωπος είναι αυτός , αλλά
πως η αξιοπρέπεια βρίσκει λύσεις.
Ο φίλος
μου έχει λυμένο το οικονομικό του, παρά τις δύσκολες εποχές που ζούμε. Η
ιστορία διαδραματίζεται σε κάποια περιοχή της Δυτικής Θεσσαλονίκης.
Πριν
κάποια χρόνια είχε χάσει τον
αδελφό του. Την εποχή εκείνη ήταν χάλια ,αλλά η μητέρα του πολύ χειρότερα. Ένας
γνωστός του μίλησε για μια κυρία με παρόμοιο πρόβλημα πριν κάποια χρόνια , η
οποία αφού το ξεπέρασε ( όσο γίνεται ), έκανε σκοπό της ζωής της να βοηθά
άλλους ανθρώπους με αυτό το πρόβλημα. Πράγματι η επαφή της μητέρας του με αυτή
την κυρία , βοήθησε αρκετά την μητέρα του. Ο καιρός πέρασε και οι συναντήσεις
των δύο γυναικών αραίωσαν, καθώς η ζωή μπήκε σε πιο φυσιολογικούς ρυθμούς.
Κάποιους
μήνες πριν η προαναφερθείσα κυρία πήγε και βρήκε τον φίλο μου και του εξήγησε
πως ήταν σε άθλια οικονομική κατάσταση. Ζει με τον ένα της γιο σε ενοίκιο και
το μόνο της εισόδημα είναι η σύνταξη της 400.
Ο γιος της είναι άνεργος σχεδόν
δύο χρόνια, τρέφονται από το συσσίτιο της Εκκλησίας και προσπαθούν να βοηθούν
τον άλλο γιο της οικογένειας που παρότι έχει δικό του σπίτι, προσπαθεί να ζήσει
με 600 τετραμελή οικογένεια.
Ο φίλος
αμέσως έβγαλε και της έδωσε ένα αρκετά μεγάλο ποσό και υποσχέθηκε να βοηθήσει
όσο μπορεί.
Εκείνη
δέχτηκε τα χρήματα και του είπε « φυσικά και θα δεχτώ τα χρήματα γιατί έχω
ανάγκη , αλλά δεν ήρθα για αυτό εδώ. Δεν θέλω να σε εκβιάσω συναισθηματικά και
για αυτό δεν πήγα στην μητέρα σου.
Θέλω να σου ζητήσω κάτι και αν μπορείς το
κάνεις, αν όχι δεν πειράζει. Ξέρω ότι έχεις ένα διαμέρισμα ξενοίκιαστο και
προσπαθείς εδώ και καιρό να το νοικιάσεις, αλλά είναι δύσκολο γιατί είναι πολύ
μεγάλο. Θέλω λοιπόν να το δώσεις σε μένα για να κατοικήσω εκεί με τον γιο μου
και μια φιλική οικογένεια και μάλιστα αν γίνεται με πολύ χαμηλό ή καθόλου
ενοίκιο για να έχουμε τουλάχιστον μια στέγη ,αφού μας κάνουν έξωση».
Ο φίλος
μου στην αρχή σοκαρίστηκε και της απάντησε πως ήθελε χρόνο να το σκεφτεί πριν
της απαντήσει.
Εκείνη
τότε τον ρώτησε «σου αρέσει ο κόσμος που ζούμε; Αν όχι θυμήσου αυτό που έλεγε
η Μητέρα Τερέζα ότι δηλαδή αν δεν μπορείς να κάνεις πολλά για να αλλάξεις τα
κακώς κείμενα κάνε απλά ότι περνάει από το χέρι σου, γιατί αν όλοι κάναμε έστω
και ένα ο κόσμος αυτός θα ήταν αλλιώτικος».
Μετά από
αυτό ο φίλος μου ικανοποίησε το αίτημα της και σήμερα δυο οικογένειες έχουν
στέγη και αυτός παίρνει ένα σχετικό ενοίκιο όποτε είναι εφικτό.
Ο λόγος
που ήθελε να γίνει γνωστή αυτή του η ιστορία δεν ήταν άλλος παρά να θυμηθούμε
τα λόγια της Μητέρας Τερέζας , ώστε να κάνουμε όλοι έστω και το πιο απλό που περνάει
από το χέρι μας και να αφήσουμε πίσω μας τον ωχαδερφισμό.
